Kancelaria

ogłoszenia duszpasterskie na 1. XII. 2019 r.

I Niedziela Adwentu
1 grudzień 2019 rok

1. Rozpoczynamy dzisiaj Adwent. Czas oczekiwania na przyjście do nas Boga w osobie Dzieciątka Jezus. Wyrazem naszego czuwania i przygotowania swojej duszy na spotkanie z Jezusem będzie Spowiedź Święta. Dzień Adwentowej spowiedzi będzie w naszym kościele w środę 11 grudnia. Msze Święte Roratnie będą o godzinie 17.00. Dla dzieci pierwszokomunijnych Roraty będą we wtorki i czwartki o godzinie 18.00. Rozpoczęliśmy też nowy rok liturgiczny, który ma nas przybliżyć do tajemnicy Eucharystii i zażyłej komunii z Bogiem.
2. W tym tygodniu będzie Pierwszy Czwartek, Piątek i Sobota miesiąca. W czwartek o g. 17.30 w kaplicy plebanii będzie przed Najświętszym Sakramentem Święta Godzina adoracji i modlitwy o powołania kapłańskie. W piątek o g. 8.00 będzie Msza Święta wynagradzająca NSPJ, a po niej wystawienie Najświętszego Sakramentu i Nabożeństwo Wynagradzające NSPJ. Po Mszy Świętej o godzinie 17.00 w kościele będzie adoracja Najświętszego Sakramentu z modlitwą o uwolnienie i uzdrowienie od trudności duchowych, zakończona błogosławieństwem indywidualnym Najświętszym Sakramentem. Prosimy, aby do tej modlitwy przystąpić przygotowanym duchowo przez spowiedź św. Spowiadać będziemy w piątek rano od 7.30, a po południu od godziny 16.30 – 18.00. Chorych w domach odwiedzimy z posługą sakramentalną w godzinach 9.00 – 10.30. W sobotę o g. 8.00 będzie Msza Święta wynagradzająca Niepokalanemu Sercu Maryi, a po niej wystawienie Najświętszego Sakramentu i Nabożeństwo Wynagradzające Niepokalanemu Sercu Maryi.
3. Już po raz XXVI zapłonie świeca Wigilijnego Dzieła Pomocy Dzieciom, pod hasłem „ŚWIECA, KTÓRA TWORZY POLSKĄ WIGILIĘ”. Stanie się ona w naszych rodzinach symbolem solidarności z najbardziej bezbronnymi ofiarami ubóstwa. Wolne miejsce przy wigilijnym stole nie jest tylko pustym gestem ale w tym symbolu zapalonej świecy jest mały człowiek – dziecko, któremu przyszliśmy z pomocą. Każdy, kto nabywa świecę, ma świadomość, że czyni coś dobrego. Płomień tej świecy, jest czytelnym znakiem realizacji miłości miłosiernej. Miłości, której potrzebują rodziny a w szczególności dzieci. Przy wyjściu z kościoła możemy zakupić taką świece w cenie 6 zł za małą i 15 zł za dużą. Można też zaopatrzyć się w opłatki na stół wigilijny.
4. Dzisiaj przed naszym kościołem, za zgodą Kurii Diecezjalnej w Sosnowcu rodzice chorego Pawła przeprowadzają zbiórkę środków pieniężnych na leczenie swojego dziecka. Możemy im pomóc ofiarując dobrowolne datki.
5. Wspólnota Żywego Różańca w naszej parafii złożyła na potrzeby naszego kościoła ofiarę w wysokości 1000 zł. Wszystkim ofiarodawcom ze Wspólnoty Różańcowej na ręce Pani Zelatorki Przewodniczącej Janiny składamy serdeczne podziękowanie.
6. Dziękujemy Paniom z Apostolatu Modlitwy za Kapłanów Margaretka za tak liczny udział w sprzątaniu kościoła i kaplicy plebanii, oraz za zaangażowanie w porządkowaniu terenu wokół kościoła. Niech sam Jezus Chrystus Najwyższy Kapłan obdarzy was i wasze rodziny swym błogosławieństwem i opieką. W grudniu prosimy o pomoc w sprzątaniu naszego kościoła mieszkańców ul. Kalinowej 33 – 55.

7. Zmarł Ś.P. Jan Juszkiewicz l.57 z ul. Traugutta.

intencje mszy świętych 1- 8. XII. 2019 r.

NIEDZIELA 1 Grudzień – I Niedziela Adwentu
8.00 – W intencji Wspólnoty Żywego Różańca
10.00 – Za Ś.P. Helenę i Bronisława Banasiów, Wiktorię i Władysława Wójcików
11.30 – Za Parafian
18.00 – Za Ś.P. Eugeniusza Strzeleckiego w 23 r. śm. – od syna z rodziną, oraz za Ś.P. Mariannę i Zenona Strzeleckich

PONIEDZIAŁEK 2 Grudzień
8.00 – O dary Ducha Świętego
17.00 – Za Ś.P. Kazimierza Raczyńskiego – od uczestników pogrzebu

WTOREK 3 Grudzień
8.00 – W intencji Bogu wiadomej
17.00 – Za Ś.P. Kazimierza Raczyńskiego – od sąsiadów z ul. Kalinowej 1

ŚRODA 4 Grudzień – Wspomnienie Św. Barbary
8.00 – Za Ś.P. Antoniego Hadrzyńskiego – od sąsiadów
17.00 – Za Ś.P. Kazimierza Raczyńskiego – od mamy i siostry z rodziną

CZWARTEK 5 Grudzień
8.00 – Za Ś.P. Mirosławę Miśkiewicz – od uczestników pogrzebu
17.00 – Za Ś.P. Kazimierza Raczyńskiego – od dzieci

PIĄTEK 6 Grudzień
8.00 – Wynagradzająca NSPJ
17.00 – Za Ś.P. Juliana Kubarka, Władysława, Władysławę, Zdzisława Skalskich

SOBOTA 7 Grudzień – Wspomnienie św. Ambrożego
8.00 – Wynagradzająca Niepokalanemu Sercu Maryi
17.00 – O Boże błogosławieństwo dla Anny Frączek

NIEDZIELA 8 Grudzień – 2 Niedziela Adwentu
8.00 – Za Ś.P. Marię, Ludwika, Mariannę Błaszczyków i zm. z rodziny
10.00 – Za Ś.P. Mieczysławę i Czesława Sroków
11.30 – O Boże błogosławieństwo dla Dawida Wierzbickiego z racji chrztu, Alberta Wierzbickiego z ok. 2 r. ur. i dla Antoniego Pabiańczyka z okazji 1 r. ur.
18.00 – Za Ś.P. Stanisława Marca w 31 r. śm.

plan kolędy 2020

C + M + B + 2020
Christus Mansionem Benedicat
Niech Chrystus Ten Dom Błogosławi

Piątek 27.12.2019
I ksiądz: 10.00 – ul. Traugutta po stronie kolei od wiaduktu
II ksiądz: 10.00 – ul. Traugutta po stronie kolei i ul. Bielska – od kościoła

Sobota 28.12.2019
I ksiądz: 10.00 – ul. Traugutta numery nieparzyste od wiaduktu
II ksiądz: 10.00 – ul. Traugutta, Wrocławska, Dębowa, Krynicka, Lisia Góra, Rzeszowska

Poniedziałek 30.12.2019
I ksiądz: 10.00 – ul. Kujawska i Okulickiego 8
II ksiądz: 10.00 – ul. Bronowa i Okulickiego 4,5,6,7

Czwartek 2.01.2020
I ksiądz: 10.00 – ul. Traugutta 15, 16, 17, 18, 19, 27, 28, 29, 30
16.00 – ul. Wojska Polskiego 134, 136
II ksiądz: 10.00 – ul. Wojska Polskiego 123, 138, domy od 201-225
16.00 – ul. Wojska Polskiego 126, 128

Piątek 3.01.2020
I ksiądz: 10.00 – ul. Wojska Polskiego 130
II ksiądz: 10.00 – ul. Wojska Polskiego 132

Sobota 4.01.2020
I ksiądz: 10.00 – ul. Jodłowa
II ksiądz: 10.00 – ul. Wrzosowa

Wtorek 7.01.2020
I ksiądz: 15.00 – ul. Kalinowa 1
II ksiądz: 15.00 – ul. Kalinowa 3

Środa 8.01.2020
I ksiądz: 15.00 – ul. Kalinowa 5
II ksiądz: 15.00 – ul. Kalinowa 7

Czwartek 9.01.2020
I ksiądz: 15.00 – ul. Kalinowa 2, 4, 6, 8, 10, 53 i 55
II ksiądz: 15.00 – ul. Kalinowa 17, 19, 21, 23
Piątek 10.01.2020
I ksiądz: 15.00 – ul. Kalinowa 9, 11, 13, 15
II ksiądz: 15.00 – ul. Kalinowa 25, 27, 29, 31

Sobota 11.01.2020
I ksiądz: 10.00 – ul. Kalinowa 43, 45, 47, 49, 51
II ksiądz: 10.00 – ul. Kalinowa 33, 35, 37, 39, 41

Poniedziałek 13.01.2020
I ksiądz: 15.00 – ul. Kalinowa 57, 59, 61, 63
II ksiądz: 15.00 – ul. Kalinowa 65, 67, 69, 71

Wtorek 14.01.2020
I ksiądz: 15.00 – ul. Kalinowa 83, 95, 87
II ksiądz: 15.00 – ul. Kalinowa 73, 75, 77, 79

Środa 15.01.2020
I ksiądz: 15.00 – ul. Kalinowa 99, 101, 103, 105
II ksiądz: 15.00 – ul. Kalinowa 89, 91, 93, 95, 97

Czwartek 16.01.2020
I ksiądz: 15.00 – ul. Kalinowa 115, 117, 119, 121, 123, 125
II ksiądz: 15.00 – ul. Kalinowa 107, 109, 111, 113

Piątek 17.01.2020
I ksiądz: 15.00 – ul. Kalinowa 127, 129, 131, 133
II ksiądz: 15.00 – ul. Kalinowa 135, 137, 139, 141

Sobota 18.01.2020
I ksiądz: 10.00 – ul. Kalinowa 143, 145, 147, 149, 151
II ksiądz: 10.00 – ul. Kalinowa 153, 155, 157, 159

Poniedziałek 20.01.2020
I ksiądz: 15.00 – ul. Kalinowa 169, 171, 173, 175, 177
II ksiądz: 15.00 – ul. Kalinowa 161, 163, 165, 167

Wtorek 21.01.2020
I ksiądz: 15.00 – ul. Św. 12, 14, 16, 18
II ksiądz: 15.00 – ul. Św. Stanisława 2, 4, 6, 8, 10
Według tradycji liturgicznej w Polsce na Kolędę przygotowujemy stół, nakryty białym obrusem, na stole ustawiamy krzyż i świece, oraz naczynie z wodą święconą. Jest to symbol ołtarza, przy którym kapłan gromadzi wiernych w domowym kościele, bo dom rodzinny jest znakiem całej Wspólnoty Kościoła.
Osoby, które z różnych przyczyn nie mogą przyjąć Kolędy w wyznaczonym terminie, a chciałyby prosić kapłana o błogosławieństwo domu mogą się zgłosić w celu uzgodnienia dogodnej daty Wizyty Duszpasterskiej.

1 Listopada – Wszyscy święci w niebie mają dziś swoje święto

Znalezione obrazy dla zapytania: uroczystość wszystkich świętych"Najpierw przedmiotem kultu stała się Najświętsza Maryja Panna, jako Matka Syna Bożego. Zaczęto wznosić kościoły ku Jej czci, Kościół zaczął ustanawiać święta i układał modlitwy oraz pieśni o Matce Bożej. W tym samym czasie zauważamy też kult św. Michała Archanioła. Krwawe prześladowania Kościoła w I w. rozbudziły także kult męczenników. Dzień ich zgonu uważano za dzień ich narodzin dla nieba. Dlatego już od V w. kult prywatny przerodził się w urzędowy, powszechny. 13 maja 608 r. papież Bonifacy IV, rzymską świątynie pogańską, ku czci zwłaszcza nieznanych bóstw (Panteon), poświęcił Matce Bożej i świętym męczennikom. W VIII w. papież Grzegorz III w kościele św. Piotra otworzył kaplicę poświęconą Wszystkim Świętym, nie tylko męczennikom. W Anglii pojawiło się święto Wszystkich Świętych w połowie VIII w. obchodzone 1 listopada. Święto poprzedzone było wigilią, a od XV w. otrzymało także oktawę. Reforma z 1955 r. usunęła wigilię i oktawę. Natomiast papież Jan XI w 935 r. ustanowił osobne święto ku czci Wszystkich Świętych, wyznaczając je na dzień 1 listopada. Tak więc uroczystość Wszystkich Świętych ma już ponad tysiącletnią tradycję i przypomina nam przede wszystkim tych Świętych Pańskich „z każdego narodu i wszystkich pokoleń, ludów i języków” (por. Ap 7, 9), którzy nie mają swoich osobnych wspomnień w roku liturgicznym. W ciągu wieków Kościół ubogacił kult świętych. Stawiał im posągi, malował ich obrazy, budował ku ich czci świątynie (np. kościół Sióstr Benedyktynek pod wezwaniem Wszystkich Świętych w Drohiczynie) i ołtarze, ułożył szereg modlitw i pieśni religijnych ku ich czci, jak też ułożył teksty liturgiczne do Mszy św. i kapłańskich pacierzy – Liturgii Godzin.

Kult Świętych pomnaża cześć Pana Boga. Świętych Pańskich czcimy ze względu na Pana Boga, którego oni „reprezentują”. Tak więc nie bezpośrednio, lecz pośrednio przez nich kierujemy kult ku Panu Bogu. Kościół oddaje cześć świętym w różnym stopniu. I tak na pierwszym miejscu stawia Najświętszą Maryję Pannę, następnie świętych: Józefa i Jana Chrzciciela, dalej Apostołów, wśród których Święci Piotr i Paweł mają uprzywilejowane miejsce. Najwięcej jest świętych lokalnych, którzy odbierają szczególną cześć: w zakonie, w narodzie, w państwie czy w diecezji, gdzie się wsławili męczeństwem za wiarę lub niezwykłą cnotą.

Informacje dla bierzmowanych

ZGŁOSZENIE DO  BIERZMOWANIA

Przygotowanie do przyjęcia Sakramentu Bierzmowania w naszej parafii trwa dwa lata i uczestniczy w nim młodzież z klas siódmych i ósmych. Sakrament Bierzmowania udziela Ksiądz Biskup pod koniec klasy ósmej. Młodzież zgłasza się na Listę Bierzmowanych. W październiku zaczną się spotkania formacyjne przygotowujące do przyjęcia Sakramentu Bierzmowania. Kandydaci otrzymają „Indeks Bierzmowanego”, w którym odnotowuje się uczestnictwo w niedzielnej Eucharystii, w nabożeństwach i w katechezach. Przygotowanie do bierzmowania kończy się rozmową dopuszczającą do przyjęcia Sakramentu.

SPOTKANIA  FORMACYJNE

Katechezy dla kandydatów do przyjęcia Sakramentu Bierzmowania w pierwszym roku okresu przygotowawczego ( klasy VII ) odbywają się w pierwszą niedzielę miesiąca o godzinie 11.00 w kaplicy plebanii. Młodzież uczestnicząca w katechezach w drugim roku ( klasy VIII ) ma spotkania w drugą niedzielę miesiąca o godzinie 11.00 w kaplicy plebanii.

informacje o pierwszej komunii świętej

ZGŁOSZENIE  DZIECKA DO PIERWSZEJ KOMUNII ŚWIĘTEJ W NASZEJ PARAFII

Rodziców dzieci z klas trzecich, które mają przystąpić do Pierwszej Komunii Świętej w naszej parafii prosimy o zabranie Deklaracji Dziecka Pierwszokomunijnego i wypełnienie jej w domu. Rubrykę dotyczącą Chrztu Świętego dziecka wypełnia parafia, w której dziecko przyjęło chrzest. Deklarację oddajemy na spotkaniu, które odbędzie się w naszym kościele 29 września po Mszy Świętej o godzinie 11.30. Złożenie wypełnionej Deklaracji Dziecka Pierwszokomunijnego jest równoznaczne z wpisaniem go na Listę Dzieci Komunijnych.

Deklaracje można zabrać z Kancelarii Parafialnej w godzinach jej urzędowania, lub w zakrystii kościoła po Mszy Świętej.

SPOTKANIA  Z  RODZICAMI

Spotkania z rodzicami dzieci, które w tym roku szkolnym mają przystąpić do Pierwszej Komunii Świętej w naszej parafii będą się odbywały w ostatnią niedzielę miesiąca po Mszy Świętej o godzinie 11.30:

27. październik

24. listopad

Od lutego termin spotkań z rodzicami będzie uzgadniany na bieżąco.

WYDARZENIA  LITURGICZNE  PRZYGOTOWUJĄCE  DO  UROCZYSTOŚĆI  PIERWSZEJ  KOMUNII ŚWIĘTEJ

RORATY: wtorek i piątek w miesiącu grudniu – godzina 18.00.

8. grudzień godzina 11.30 – Poświęcenie medalików szkaplerznych

2. luty godzina 11.30 – Poświęcenie świec chrzcielnych

8. marzec godzina 11.30 – Poświęcenie Książeczek Modlitewników

1 maj godzina 16.00 – Odnowienie Przyrzeczeń Chrztu Świętego i Pierwsza Spowiedź Dzieci

3 maj 2020 r. godzina 11.30 – Uroczystość Pierwszej Komunii Świętej

4 – 8 maja – godzina 17.00 – Biały Tydzień

Poświęcenie pojazdów mechanicznych

Weź udział w Akcji św. Krzysztof.

Podziękuj Panu Bogu za bezpiecznie przejechane kilometry.
Pomóż polskim misjonarzom w zakupie pojazdów misyjnych.

Poświęcenie  wszelkich pojazdów

Błogosławieństwo kierowców i podróżujących

 niedziela

21 lipiec 2019 r.

  po każdej Mszy Świętej

Modlimy się za ofiary wypadków samochodowych. Prosimy Boga, aby udzielił wszystkim kierowcom rozwagi w prowadzeniu pojazdów i otoczył swoją opieką wszystkich podróżujących na polskich drogach i szlakach. Przy poświęceniu pojazdów można złożyć dobrowolną ofiarę na zakup środków transportu dla polskich misjonarzy pracujących w trudnodostępnych parafiach.

Miva_polska_3

inf_r6

t6

Wakacyjne zmiany czasu opdprawiania nabożeństw i pracy kancelarii

Od 1 lipca do DSC0235131 sierpnia zostaje wprowadzony wakacyjny porządek odprawiania nabożeństw i czasu urzędowania Kancelarii Parafialnej.

Msze Święte w niedziele w czasie wakacji są odprawiane o godzinie 8.00, 10.00 i 18.00. W powszednie dni tygodnia Msze Święte są tylko rano o godzinie 8.00. Do Sakramentu Spowiedzi Świętej można przystąpić 15 minut przed każdą Mszą Świętą.

Kancelaria Parafialna we wszystkie wakacyjne środy będzie nieczynna.

W lipcu i sierpniu w pierwsze piątki miesiąca nie ma adoracji z modlitwą o uzdrowienie i uwolnienie od trudności duchowych.

 

ŻYCZYMY WSZYSTKIM SPOKOJNYCH I POGODNYCH WAKACJI. PAMIĘTAJMY ZAWSZE O NIEDZIELNEJ MSZY ŚWIĘTEJ.

odpust św. Stanisława

Święty Stanisław ze Szczepanowapatron na dzisiejsze czasy

Najdawniejszym i pierwszym źródłem do życiorysu św. Stanisława są roczniki, czyli notatki według kolejności lat o najdawniejszych wydarzeniach, które za czasów arcybiskupa Arona (+ 1059) zostały przywiezione do Krakowa i które dalej uzupełniano, oraz Katalog biskupów krakowskich. W obu tych dokumentach znajdują się daty rządów św. Stanisława i wiadomość o translacji (przeniesieniu) jego ciała. O św. Stanisławie pisze pierwszy historyk polski, Anonim, zwany potocznie Gallem (ok. 1112), i – obszernie – bł. Wincenty Kadłubek (+ 1223), który jako biskup krakowski mógł mieć szersze informacje o swoim poprzedniku. Pierwszy, właściwy żywot św. Stanisława napisał dominikanin, Wincenty z Kielc, ok. 1240 roku. Żywot ten posłużył jako podstawa do kanonizacji męczennika.Stanisław urodził się w Szczepanowie prawdopodobnie około 1030 r. Podawane imiona rodziców: Wielisław i Małgorzata lub Bogna nie są pewne. Stanisław miał pochodzić z rodu Turzynów, mieszkających we wsi Raba i Szczepanów koło Bochni w ziemi krakowskiej. Wioska Szczepanów miała być własnością jego rodziny. Swoje pierwsze studia Stanisław odbył zapewne w domu rodzinnym, potem być może w Tyńcu w klasztorze benedyktyńskim. Nie jest wykluczone, że dalsze studia odbywał zgodnie z ówczesnym zwyczajem za granicą. Wskazuje się najczęściej na słynną wówczas szkołę katedralną w Leodium (Liege w Belgii) lub Paryż. Święcenia kapłańskie otrzymał ok. roku 1060. Biskup krakowski, Lambert Suła, mianował Stanisława kanonikiem katedry. Na zlecenie biskupa Stanisław założył, jak się przypuszcza, Rocznik krakowski, czyli rodzaj kroniki katedralnej, w której notował ważniejsze wydarzenia z życia diecezji. Po śmierci Lamberta (1070) Stanisław został wybrany jego następcą. Wybór ten zatwierdził papież Aleksander II. Konsekracja odbyła się jednak dopiero w roku 1072. Dwa lata przerwy wskazywałyby, że mogło chodzić w tym wypadku o jakieś przetargi, których okoliczności bliżej nie znamy. O samej działalności duszpasterskiej Stanisława wiemy niewiele. Dał się poznać jako pasterz gorliwy, ale i bezkompromisowy. Pewnym jest, że w swojej rodzinnej wiosce wystawił drewniany kościół pod wezwaniem św. Marii Magdaleny, który dotrwał do XVIII wieku. Dla biskupstwa nabył wieś Piotrawin na prawym brzegu Wisły. Jest bardzo prawdopodobne, że wygrał przed sądem książęcym spór o tę wieś ze spadkobiercami jej zmarłego właściciela. Opowieść o wskrzeszeniu Piotra jest legendą. Na pierwszym miejscu jednak największą zasługą Stanisława było to, że dzięki poparciu króla Bolesława Śmiałego, który go protegował na stolicę krakowską, udał się do papieża Grzegorza VII wyjednać wskrzeszenie metropolii gnieźnieńskiej. W ten sposób raz na zawsze ustały automatycznie pretensje metropolii magdeburskiej do zwierzchnictwa nad diecezjami polskimi. Św. Grzegorz VII przysłał do Polski 25 kwietnia 1075 r. swoich legatów, którzy orzekli prawomocność erygowania metropolii gnieźnieńskiej z roku 999/1000 oraz jej praw. Prawdopodobnie ustanowili też oni na stolicy arcybiskupiej św. Wojciecha nowego metropolitę, którego jednak imienia nie znamy. W centrum zainteresowania kronikarzy znalazł się przede wszystkim fakt zatargu Stanisława z królem Bolesławem Śmiałym, który zadecydował o chwale pierwszego, a tragicznym końcu drugiego. Trzeba bowiem przyznać, że Bolesław Śmiały, zwany również Szczodrym, należał do postaci wybitnych. Popierał gorliwie reformy Grzegorza VII. Po zawierusze pogańskiej odbudował wiele kościołów i klasztorów. Sprowadzał chętnie nowych duchownych do kraju. Koronował się na króla i przywrócił Polsce suwerenną powagę. Gall Anonim tak opisuje morderstwo Stanisława: „Jak zaś król Bolesław został z Polski wyrzucony, długo byłoby opowiadać. Lecz to wolno powiedzieć, że nie powinien pomazaniec na pomazańcu jakiegokolwiek grzechu cieleśnie mścić. Tym bowiem sobie wiele zaszkodził, że do grzechu grzech dodał; że za bunt skazał biskupa na obcięcie członków. Ani więc biskupa-buntownika nie uniewinniamy, ani króla mszczącego się tak szpetnie nie zalecamy”. Z tekstu wynika, że Gall sympatyzuje z królem, a biskupowi krakowskiemu przypisuje wyraźnie zdradę. Nie można się temu dziwić, skoro kronikarz żył z łaski książęcej. Pisał bowiem swoją historię na dworze Bolesława Krzywoustego, bratanka Bolesława Śmiałego. Mamy jeszcze jedną kronikę, napisaną przez bł. Wincentego Kadłubka, który był kolejnym biskupem krakowskim – a więc miał dostęp do źródeł bezpośrednich, których my dziś nie posiadamy. Według jego relacji sprawy miały przedstawiać się w sposób następujący: „Bolesław był prawie zawsze w kraju nieobecny, gdyż nieustannie brał udział w zbrojnych wyprawach. Historia to potwierdza faktycznie. I tak zaraz na początku swoich rządów (1058) udaje się do Czech, gdzie ponosi klęskę. Z kolei dwa razy wyrusza na Węgry, aby poprzeć króla Belę I przeciwko Niemcom (1060 i 1063). W roku 1069 wyruszył do Kijowa, aby tam poprzeć księcia Izasława, swojego krewnego, w zatargu z jego braćmi. W latach 1070-1072 widzimy znowu króla Bolesława w Czechach. Podobnie w latach 1075-1076. Po śmierci Beli I w roku 1077 Bolesław wprowadza na tron węgierski jego brata, św. Władysława. Wreszcie wyprawa druga do Kijowa (1077) przypieczętowała wszystko”. Wincenty Kadłubek pisze, że te wyprawy były powodem, że w kraju szerzył się rozbój i wiarołomstwo żon, a przez to rozbicie małżeństw i zamęt. Kiedy podczas ostatniej wyprawy na Ruś rycerze błagali króla, aby powracał do kraju, ten w najlepsze całymi tygodniami się bawił. Wtedy rycerze zaczęli go potajemnie opuszczać. Kiedy Bolesław wrócił do kraju, zaczął się okrutnie na nich mścić. Fakt targnięcia się na św. Stanisława w kościele, w czasie odprawiania Mszy świętej, świadczy najlepiej o tym, jak nieopanowany był jego tyrański charakter. Wincenty Kadłubek przytacza ponadto, że Bolesław nakazywał wiarołomnym żonom karmić piersiami swymi szczenięta. Kiedy król szalał, aby złamać opór, Stanisław jako jedyny – według kroniki Kadłubka – miał odwagę upomnieć króla. Kiedy zaś ten nic sobie z upomnienia nie czynił i dalej szalał, biskup rzucił na niego klątwę, czyli wyłączył króla ze społeczności Kościoła, a przez to samo zwolnił od posłuszeństwa poddanych. To zapewne Gall nazywa buntem i zdradą. Ze strony Stanisława był to akt niezwykłej odwagi pasterza, ujmującego się za swoją owczarnią, chociaż zdawał sobie sprawę z konsekwencji, jakie mogą go za to spotkać. Męczeństwo św. Stanisława Autorytet Stanisława musiał być w Polsce ogromny, skoro według podania nawet najbliżsi stronnicy króla Bolesława nie śmieli targnąć się na jego życie. Król miał to uczynić sam. 11 kwietnia 1079 roku Bolesław udał się na Skałkę i w czasie Mszy świętej zarąbał biskupa uderzeniem w głowę. Potem kazał poćwiartować jego ciało. Ówczesnym zwyczajem bowiem ciało skazańca niszczono. Duchowni ze czcią pochowali je w kościele św. Michała na Skałce. Fakt ten jest dowodem czci, jakiej wtedy męczennik zażywał. Czaszka Stanisława posiada wszystkie zęby. To by świadczyło, że biskup zginął w pełni sił męskich. Mógł mieć ok. 40 lat. Na czaszce widać ślady 7 uderzeń ostrego żelaza, co potwierdza rodzaj śmierci, przekazany przez tradycję. Największe cięcie ma 45 mm długości i ok. 6 mm głębokości. Stanisław został uderzony z tyłu czaszki. Na wiadomość o dokonanym w tak ohydny sposób mordzie na biskupie, przy ołtarzu, w czasie sprawowania Najświętszej Ofiary, cały naród stanął przeciwko królowi. Opuszczony przez wszystkich, musiał udać się na banicję. Bolesław Śmiały usiłował jeszcze szukać dla siebie poparcia na Węgrzech u św. Władysława. Ten mu jednak odmówił. Zmarł tamże zapewne w 1081 roku. Istnieje podanie, że dwa ostatnie lata król spędził na ostrej pokucie w klasztorze benedyktyńskim w Osjaku, gdzie też miał być pochowany. W 1088 roku dokonano przeniesienia relikwii św. Stanisława do katedry krakowskiej. Kadłubek przytacza legendę, że ciała strzegły orły, wspomina też o cudownym zrośnięciu się porąbanych części ciała. Pierwsze starania o kanonizację św. Stanisława podjął już św. Grzegorz VII. Sam jednak papież musiał wkrótce opuścić Rzym i iść na dobrowolną banicję. Potem Polska została podzielona na dzielnice (1138). Tak więc chociaż kult św. Stanisława istniał od dawna, to jego kanonizacją zajął się formalnie dopiero biskup krakowski Iwo Odrowąż w 1229 r. On to polecił dominikaninowi Wincentemu z Kielc, aby napisał żywot Stanisława. Tego bowiem przede wszystkim żądał Rzym do kanonizacji. Sam biskup, bawiąc w Rzymie, gdzie starał się o wznowienie metropolii krakowskiej, poczynił pierwsze starania w sprawie kanonizacji Stanisława. Nie mniej energicznie sprawą kanonizacji zajął się kolejny biskup krakowski, Prandota. Zaprowadzono wówczas księgę cudów. W roku 1250 papież Innocenty IV wyznaczył do przeprowadzenia procesu specjalną komisję. Wynikiem jej pracy był sporządzony protokół, z którym w roku 1251 zostali wysłani do Rzymu mistrz Jakub ze Skarszewa, doktor dekretów, i mistrz Gerard, w towarzystwie franciszkanów i dominikanów. Wyniki komisji nie zadowoliły papieża. Wysłał do Polski franciszkanina, Jakuba z Velletri, aby ponownie zbadał księgę cudów i sprawdził, czy Świętemu cześć była oddawana nieprzerwanie. Po dokonaniu rewizji procesu w roku 1253 wyruszyło do Rzymu nowe poselstwo, do którego dołączono świadków cudów, zdziałanych za przyczyną św. Stanisława. Z nieznanych nam bliżej przyczyn stanowczy opór stawił kardynał Rinaldo Conti, późniejszy papież Aleksander IV (1254-1261). Właśnie od procesu Stanisława wprowadzona została praktyka „adwokata diabła” (łac. advocatus diaboli), którego zadaniem było wyciąganie na jaw wszystkich niejasności i zarzutów przeciw kanonizacji. Opór kardynała ostatecznie przełamano i dnia 8 września 1253 roku w kościele św. Franciszka z Asyżu papież Innocenty IV dokonał kanonizacji. Na ręce dostojników Kościoła w Polsce papież wręczył bullę kanonizacyjną. Wracających z Italii posłów Kraków powitał uroczystą procesją ze wszystkich kościołów. Na następny rok biskup Prandota wyznaczył uroczystość podniesienia relikwii Stanisława i ogłoszenia jego kanonizacji w Polsce. Uroczystość odbyła się dnia 8 maja 1254 roku. Stąd liturgiczny obchód ku czci Stanisława w Polsce przypada właśnie na 8 maja (w Kościele powszechnym na 11 kwietnia – dzień męczeńskiej śmierci). Św. Stanisław jest głównym patronem Polski (obok NMP Królowej Polski i św. Wojciecha, biskupa i męczennika); ponadto także archidiecezji gdańskiej, gnieźnieńskiej, krakowskiej, poznańskiej i warszawskiej oraz diecezji: lubelskiej, płockiej, sandomierskiej i tarnowskiej. Św. Jan Paweł II nazwał go „patronem chrześcijańskiego ładu moralnego”. W ciągu wieków przywoływano legendę o zrośnięciu się rozsieczonego ciała św. Stanisława. Kult Świętego odegrał w XIII i XIV wieku ważną rolę historyczną jako czynnik kształtowania się myśli o zjednoczeniu Polski. Wierzono, że w ten sam sposób – jak ciało św. Stanisława – połączy się i zjednoczy podzielone wówczas na księstwa dzielnicowe Królestwo Polskie. Relikwie św. Stanisława w Krakowie W ikonografii św. Stanisław przedstawiany jest w stroju pontyfikalnym z pastorałem. Jego atrybutami są: miecz, palma męczeńska, u stóp wskrzeszony Piotrowin. Bywa ukazywany z orłem – godłem Polski.
Konfesja Świętego Stanisława w Katedrze Wawelskiej, gdzie spoczywają jego relikwie

Nabożeństwa Majowe

thMaj jest miesiącem w sposób szczególny poświęconym Maryi. Nam kojarzą się one z małymi kapliczkami skrytymi w bzach lub wiejskimi kościołkami, skąd szeroko po okolicy niosła się majowa pieśń ku czci Najświętszej Panienki. Początkowo sądzono, że nabożeństwa majowe zaczęto odmawiać w XVIII w. Tymczasem badania mariologów wykazały, że były one znane dużo wcześniej, i to właśnie na Wschodzie. Gdzie indziej za Maryjny uchodził sierpień i nawet nakazywano prawem modlitwy ku czci Matki Bożej właśnie w tym miesiącu. Na Wschodzie prekursorami majowych nabożeństw byli chrześcijanie koptyjscy. Spotykali się na modlitwach wokół Maryjnych figur, śpiewali pieśni w podziale na chóry, obsypywali posąg kwiatami. W każdą sobotę nabożeństwo było bardziej uroczyste i obowiązkowe dla tych, co nie chodzili na nie codziennie. Ponoć pomysłodawcą tego nabożeństwa był św. Cyryl Aleksandryjski, gorący obrońca boskiego macierzyństwa Maryi. Miesiąc Maryi znany był także w Ziemi Świętej, Grecji, Syrii, ale prawdziwą popularność zdobyło on dopiero na przełomie XIII i XIV w. W naszym kościele Nabożeństwa Majowe będą codziennie przez cały maj o godzinie 17.30.
Dlaczego właśnie maj? Po pierwsze dlatego, że najpiękniejszy w roku. Po drugie – wiosną ludziom przychodzą do głowy różne, czasem mało zbożne pomysły, więc w średniowieczu wykoncypowano, iż wiosną należy skierować uwagę człowieka ku rzeczom wyższym..
Pierwszym, który nazwał Maryję Królową Wiosny, względnie zapoczątkowany już zwyczaj rozszerzył, był podobno król hiszpański Alfons X (1239-84). Król pisywał wiersze, w tym chwalące Maryję, opiekunkę człowieka. Wielkim propagatorem nabożeństwa majowego na zachodzie Europy był bł. Henryk Suzo (zm. w 1365 r.), który podobno codziennie wyplatał wianki z róż i ozdabiał statuę Maryi na chórze zakonnym. Następnie długo leżał przed figurą, która w sposób cudowny okazywała mu swoją miłość. Dane mu było nawet raz ujrzeć chóry aniołów śpiewające na cześć Maryi. Odtąd zakonnik starał się powtarzać zasłyszane melodie. Innym razem posłyszał w maju, jak w niebie duchy czyste śpiewały swej Królowej Jej ulubiony hymn – Magnificat.
W XV i XVI w. nabożeństwo majowe znano już w Ameryce Środkowej, a potem i Południowej. W 1549 r. Wolfang Seidl w Maju duchowym dzielił nabożeństwo majowe na 4 części (tygodnie) z odpowiednimi aktami czci dla Jezusa i Maryi. W drugiej połowie XVI w. propagował nabożeństwo mk,MjY0MDcwODAsNDcyMzgwNjM=,f,Slajd1_YB_mediumajowe św. Filip Nereusz (zm. w 1595 r.), którego uznaje się czasem za twórcę tej praktyki. W początkach XVII w. nabożeństwo to przyjęło się u dominikanów włoskich. Żarliwym jego apostołem był o. Anioł Dominik Guinigi. Za jego namową w 1676 r. powstało Stowarzyszenie Comunella – w maju modlono się przy żłóbku otoczonym figurami Maryi i św. Józefa i śpiewano hymny i pieśni maryjne. Na zakończenie maja odśpiewywano Litanię Loretańską, ale nie urządzano nabożeństw w inne dni tego miesiąca. Modlono się pojedynczo przez cały maj, a dopiero w ostatnim dniu składano serca ze srebra jako wota, na których ryto często nazwiska ludzi świeckich, którzy brali udział w tych nabożeństwach. W 1692 r. o. Wawrzyniec Schnueffis, kapucyn, wydał zbiór pieśni i hymnów na maj. W XVIII w. powstało dzieło o. Hannibala Dionisi SI, wydane w Veronie w 1725 r., stanowiące całościowy i wielce poręczny spis modlitw maryjnych. Dzieło to miało w ciągu 70 lat 18 wydań. Autor zebrał wszystkie, różnorodne objawy kultu Najświętszej Panny w maju, jasno i systematycznie je zestawił. Poleca jako zasadnicze następujące rzeczy:
- zdobienie girlandami kwiatów i zieleni, światłem itd. ołtarza lub obrazu Najświętszej Panny,
- gromadzenie się przed nim codziennie wieczorem od 30 kwietnia począwszy, w celu odmówienia cząstki Różańca lub Litanii czy innych modlitw do Najświętszej Panny,
- ofiarowanie Najświętszej Pannie jakiegoś kwiatu duchowego w każdym dniu maja,
- odczytanie trzech punktów rozważań o Maryi, nad którymi każdy powinien się w następnym dniu zastanowić.